.

.

.

زير اين چتر سياه 

آرام  آرام  مي بارم

و روزهاي تقويم را

با احتياط ورق مي زنم !

روزنامه ها

 پر از آگهي تسليت است

و مرگ چقدر  بي پروا مي شود

هنگامي كه باران

زخم هايمان را مي سوزاند

كليد خانه ام را گم كرده ام

اين درهايِ بسته اگر باز شوند

دستفروش ها

سراسر شهر را آتش زده اند 

همه چيز ارزان است

و هيچ رهگذري نمي پرسد

ساعت چند است؟

شعرهاي از ياد رفته را

زير لب زمزمه مي كنم  

ابرهاي سياه خوب مي دانند

اين مردِ  باران پوش

از همه چيز گذشته است ! 

تنها شادي من

تماشايِ پرنده هاي مهاجر است

كه در امتداد غروب

پرواز مي كنند

و آسمان را مي شكافند

اما امروز

بر عكسِ تمام روزها

چترم را جا مي گذارم 

و چشم هاي تازه ام را مي پوشم

به گمانم

پشتِ يكي از همين پنجره هاست

كه چترها رنگ مي بازند

و رنگين كمان

بر كرانه ي آسمان ظاهر مي شود

رهگذران

 از زير شيرواني ها بيرون مي آيند   

تا زير ترنمِ رنگ ها خيس شوند.

by: Alinciorte

 ۱

دست در دست

هم

پرسه مي زديم

خورشيد

درميان موهايت مي دويد.

هوا باراني نبود

هوا ابري هم نبود

اما گل هاي آفتابگردان

بي قراري مي كردند !

تو چترت را آورده بودي.

۲

به هواي ِلبان سرخ ات

يك گلدان سفالي مي خرم

تا گياه بوسه

در كنار پنجره رشد کند.

 از مجموعه در دست انتشار   " عكاس دوره گرد "

جنگ تمام شد

جنگ تمام شد

این آخرین خبری بود

که از رادیو شنیدیم

ما

با لباس‌های خاکی

به خانه برگشتیم.

کسی منتظر نبود

کسی سلام نکرد

کسی در را باز نکرد!؟

                By : Van Gog   

.

.

.

درخت ها

رد پاي طبيعت اند

و هر سبزينه اي

در خاك ريشه مي دواند. 

اين جنگل از 20 كليومتري

به آخرين شاهكار ونگوگ

شباهت دارد!

در كنار رود دختراني

از جنس هيزم خشك

به تماشاي خود نشسته اند

و در شب هاي سرد

آغوش گرمشان

زبانه مي كشد!

باران بي امان پائيز هم

سراسر جنگل را

در يك چشم به هم زدن خيس مي كند

با شادماني مي دويم

مي دويم به سمتي كه نمي دانيم 

 چتر روي سر  ما همان آسماني مي شود كه بود

و صداي آرام خنده هاي تو

از لا به لاي  درخت ها      

                        در خت ها   

                                 درخت مي شود

سراسيمه به خانه باز مي گردم

و مي بينم

باراني آبي ات

از ديوار آويزان است.

 این شعر در سایت ماندگار

به زندگاني مي خنديدم مي دانستم كه در اين بازيگر خانه بزرگ دنيا 

هر كسي يك جور بازي مي كند تا هنگام مرگش فرا برسد.(صادق هدايت)

.

.

.

             هفت سین شاعر

          سکوت، سيگار، سردرد، سيتالوپرام، سيماي يار، سايه، سراشيبي

عکس : Kaushik Chatterjee

بهاري دلخواه و سالي آرام براي شما آرزومندم اين زندگي بازي بي معنايي بيش نيست كه نه بردش برد است! نه باختش باخت ! يا بايد گوسفند سليم بود يا گرگ بيابان " دوستان با اين كه در سردترين فصل سال زاده شده ام اما حال و هواي بهار بسيار برايم دلچسب است مردم به خيابان ها مي ريزند انگار زمين در انتظار حادثه اي شگرف خميازه مي كشد. چاره اي نداريم پس در عين خوشباوري با مرور زمان و فصل ها همسفر مي شويم  و چشم به گذر عمر مي دوزيم كه چگونه از كف مان مي رود . سال ۱۳۸۷ همراه با خاطره هاي خوب و بد در تقويم هاي خاطرمان خاك خواهد خورد كساني كه رفتند و كساني كه ماندند تا رسم رفتن بياموزند. مدتي بود  دوستان بزرگوار و فرهيخته ام از گوشه كنار گلايه داشتند كه چرا در وبلاگ شخصي ام شعري منتشر نمي كنم  ضمن احترام  بايد عرض كنم ؛ نظر به عزم راسخي كه اقدام به انتشار شعرهايم داشتم در طي اين مدت به شعرهايم سامان می دادم  تا سره از ناسره عيان شود.

۱

از دهان دود كش ها

بوي درخت مي آيد!

گونه ي برف روب ها

از شرمساري سرخ مي شود

در تقويم هاي روي ميز

تا آمدن بهار چند ورق نمانده است

چقدر دستهايم

به زندگي گرم است!

از دانه هاي برف

آدم هاي خوبي ساخته ام.

۲

سرد و گرم

دنيا را در آغوش تو چشيده ام

بهار را مي رقصم

و زنبق ها را به موهايت مي آويزم

تابستان را به حال خود  

             رها مي كنم

و مي سوزم ...

از التهاب دستي كه در غبار گم  مي شود

پاييز را در ميان خاكروبه ها ...

و كوچه هاي خلوت مي وزم    با رنگ و رنگ ِ  برگ ها

اما زمستان را  از پشت پنجره تماشا مي كنم

با ژاكتي پشمي

و قهوه اي تلخ

تصمیم نداشتم به روز کنم ولی دیدن این عکس همواره حسی هولناکی را در من به وجود می آورد که برای من جای سوال دارد آمیختگی خشونت و ترس این عکس را دیدنی تر می کند نمی توانم علاقه ام را به عکس و عکاسی انکار کنم و به همین دلیل تصویر را به روایت خود تصویر دوست دارم.

پس شما هم ببینید...

                                                   عکس از محمد حسین صادقی

     به کسانی که طناب را تجربه کرده اند برای تاب خوردن! 

     .

     .

     .

عکس از خودم

به سعید توکلی و غم های بزرگ او ...

 .

.

.

درخت ها کنار جاده ایستاده اند

شیشه را پایین می دهم

خرگوش ها می دوند وسط جاده...

با شتاب اتومبیل کنار می آیم و

آسمان در امتداد بادکنک ها خاکستری می شود

 بند کفش هایم را سفت می کنم

خزه ها آرام روی هم دراز می کشند

و جنگل از آواز قورباغه ها خالی می شود

شیشه را به سرعت پایین می دهم

امسال لپ های خیس ما را ماه می کشد ؟

امسال در تاج محل سقوط بادکنک ها را تماشا می کنیم ؟

اما چه فرض های احمقانه ای

 روی سر در مسافرخانه ها نوشته اند:

_   اتاق خالی نداریم  لطفا سوال نفرمائید _

در تمام آن روز باور نمی کردم

بادکنک ها تهدید بزرگی برای آسمان هستند

که ناگهان صدای تو از لابه لای خزه ها بلند شد

انگار همه جا بودی ، اما نبودی

درخت ها همچنان کنار جاده ایستاده اند

بادکنک ها را به پیشانی آسمان شلیک می کنم

خرگوش ها می دوند وسط جاده...

این شعر را در وازنا بخوانید

عکاس : Virgiliu Narcis      

۱

ساعت را

كوك كرده ام

منظورم بمب ساعتي بود

كه ثانيه به ثانيه

عقب مي افتد

و اين گردش

ارتباطي به گردش فصل ها ندارد  

خورشيد از پشت كوه

بيرون نمي آيد

بهتر!       

بماند پشت ابر

بي سر و صدا بخوابيد  

بچه ها !

صداي ما

فردا در مي آيد

از پشت كوه ...

از پشت ابر ...

از پشت دالان هاي تاريك...

فردا اگر برف هم نبارد

مدرسه تعطيل است.

 ۲

از اين فاصله زني را مي بينيم

كه در بالكن ايستاد

و در شلال موهايش

آفتاب را خشك كرد!

و بوي موهايش  هفت كوچه  آن طرف تر

در بازار  پيچد

بازار در موهاي زن  پيچد

و عطاري ها اجناس خود را گران  كردند.

از اين فاصله  زني را مي بينيم

كه با شكم برآمده

رخت هاي خيس را چنگ  زد

و همسرش را دلگرم كرد

به فردايي كه در شكمش بود

به رويايي كه در سرش مي چرخيد

ديگر ادامه نمي دهم

 سرم درد مي كند

و درد سر شما

از موهاي زني آغاز مي شود

كه در بالكن ايستاد

و در شلال موهايش آفتاب را خشك كرد.

 بهار ۸۷

عکاس : Virgiliu Narcis     

كارمندي ساده ام

سر ساعت مي آيم

سر ساعت مي روم

در آپارتماني كوچک

مردگی می کنم...

با صداي بلند

نفس نکشیده ام

باقي عمر را

در اين پارك خلوت مي نشينم

و روزنامه مي خوانم.

.

.

.

تاريخ  ميان ابروهاي مرد در حركت است

كبريت را خاموش كن

اين خانه سالها پيش آتش گرفت

ابعاد فاجعه را ترك خوردن شيشه ها كشف كرد

و صدا در كره اي ديگر پيچيد

باستان شناسان همان شب را بزرگترين حادثه ي تاريخ ناميدند!

( ابروهای مرد توی هم می رود )

كبريت را دیگر خاموش كن

تلسكوب ها روي چند خط سياه زوم كرده اند

سوسوي ستاره اي ناشناس ساكنان شب را بي خواب مي كند

جهان پر از عناصر مضحك است

روزي گلوي برآمده از سكوت متورم مي شود

شايد شكستن مجسمه ها موزه اي را در جنوب لندن نگران كند

( ابروهاي مرد از هم باز مي شود )

كبريت را خاموش مي كني

كشاورزهاي روشن فكر از كشت خشخاش باز مي گردند

در جستجوي خانه اي كه سالها پيش آتش گرفت

روزي كه ابرها در كره اي ديگر باريدند

و روياي خنده دار ما به ابروهاي مرد پيوست

چراغ ها را خاموش مي كنم.

اين شعر در سايت اثر

شعري از من در سايت وازنا

به صبا و روزهایی که گذشت

 By: Mikel Arrizabalaga

این شعر را چند ماه پيش نوشتم و امروز آن را در وبلاگم منتشر مي كنم شايد كسي حوصله شعر نداشته باشد اما اين شعر برايم بسيار خاطره انگيز است و لحظه اي كه سطر به سطر خودم را... در لابه لاي اين كلمات زمزمه مي كنم به سالهاي دور مي روم. و كوچه ها براي شاعري كه دنبال بهانه است دهن كجي مي كنند اما از آن روزها خاطره اي بيش برايم نمانده است و من ناچارم بي اختيار لبخندي بزنم و آهي از سرآسودگي بكشم و چشم هايم را بدوزم به روزهاي تقويم و گذر عمر را تماشا كنم.

 .

.

خودكارم را

روي زمين مي گذارم

و دست هايم را

    بالا مي برم

 تمام تفنگ ها قلبم را

    هدف گرفته اند  !

مانده ام

اين كاغذهاي مچاله را

 چگونه به باد بسپارم؟

وقتي به ازاي ِ هر درخت

جنگلي در آتش مي سوزد

اين واژه ها

موي دماغم که می شوند

با گام هاي لرزان

به خواب ِ اين جنگل قدم مي گذارم

مثل باد پائيزي

روي برگها مي وزم

تو نيز مي تواني

اين راه پر پيچ و خم را ...

با تماشاي زنجره ها

     به آخر برساني

در آن سوي رودخانه

قايقي هست كه خروس خوان

             حركت خواهد كرد

به سمت ِ جزيره هاي مرجاني 

شايد به سمت ماه ...

شايد هم به كره اي ديگر

مي دانم

همسفر خيالبافي هستم

خدا را چه ديده اي؟

 شايد همين امروز

محمد مختاري را  ديدم

و اين شعر را ... براي او خواندم

به خواهرم ندا...

از شهر خبر دارم

از بيلبوردها

    از آدم ها

 هر شب

روي پشت بام ،

به ستاره ها

خيره مي شود     خواهرم،

و با چشم ِ گريان

موهاي عروسكش را

          لمس مي كند

پدر

با صداي گرفته اش

        فرياد مي زند

_ دخترم

خدا بزرگ است

اما من

از شهر خبر دارم

از بيلبوردها

    از آدم ها

اگر خون سردی ات را از دست داده ای

با این شال و کلاه به زمستان       نمی رسیم

یک آدم برفی خوب روخ سفیدش را

با لیوان شیر سر نمی کشد  

که اول صبح درروزنامه ها تیتری درشت شود

حالا سالی چند

بار حیاط کو چکمان سفید بخت می شود

با برف سر به هوا شوخی...

گفته بودم :

رد پاهای روی برف پشت می کند    به پنجره

و سرما را به آن سوی زمستان می برد

که دندان ها هی می خورد به هم

به هم می خورد

ما صدای در را نشنیدیم

ببخشید این برف آدم نمی شود

 این شعر در سایت ماه مگ

لبهای بسته

حنجره را    تنها        می گذارند

وکلمه های عریان

در فواصل بوسه ها ی رو به راه

پرنده می شوند

اوج می گیرند

نقطه

- کاشی ها سهم بزرگی از خانه اند -

و پنجره زخم زبان فصل ها   رنگ ها

بهار که سر زده بیاید

پشت لب دختران شهرسبز می شود

و برای گشودن بلوغ دگمه ها

هزار رایحه

هزار بهانه می شود

همین پرده های سر به راه

اگر لحظه ای کنار روند

طبیعت شب صدای خانه را زنانه میکند.

این شعر در سایت وازنا

اثر رنه ماگریت نقاش بلژيكي (René Magritte)

 او یکی از برجسته‌ترین نمایندگان  سورئاليسم در نقاشی، و ابداع کنندهٔ جناس تصويري است.  

.

.

.

قطار ايستاده بود

پنجره هاي بسته صورت هاي غمگين را قاب مي گرفت

در آن سوي ريل ها

به خطوط موازي زل زده بودم

در انحناي اين خطوط

 چشم هاي اشك آلود من بود

كه در تاريكي مي درخشيد

و قطار بايد مي رفت

حتا  با كمي تاخير

نرده هاي آهني     بليط هاي مچاله

 و بازرس بي حوصله اي كه مدام فرياد مي زد

كسي جا نماند

قطارايستاده بود

پنجره هاي بسته به ندرت باز مي شدند

و دستي از لا به لاي آن همه دست تكان مي خورد

من در آن سوي ريل ها براي خودم قطار شده بودم

 گاهي فراموش مي كردم 

 در كنارم نشسته اي

و حرف تازه اي از ماندن نمي زني

همهمه تاريكي مرا متقاعد كرده بود 

كسي از هيجان مردمك هايش گشاد نمي شود

با اين حال... وقتي چراغ هاي سينما روشن شد

قسمتي از چمدان بيرون پرده مانده بود! 

تابستان ۸۷

 اين شعر را در رندان بخوانيد

بلند گوها زن را ... زن را .... صدا کردند

صدا به صدا

میله های تناور کنار رفتند

و  روبان قرمز حاشیه را سیا نکرده

چرخش نفسگیر دستی زن را به خودش آورد  و

کبوترهای سفید را پر داد

 جسد های شیک پوش وارد اتاق که شدند

مردی نفس   زنان      سوت     زنان

روح زن را تا خراش بود  خراشید

صدا به صدا

رگه های سفیدی روی آسمان جا گذاشت

روبان سیاه حاشیه را قرمز کرد

این شعر در سایت دیگران

انگشت های باد

شیشه را که می لرزاند

هاله ای از نور زخم های آینه را می گشاید

تصویرها از پس سالها زندگی آن قدر تماشایی می شوند

که ناگهان سرفه های مرموز مردی

 درون حیاط چرخی می زند و 

محو می شود

انگار که دیوار ها دهان باز کرده باشند

از این طرف آقا

آهای خانوم

در مسیر حرکت باد آواز هر پرنده ای

روی شاخه نمی پرد 

درخت های این حوالی اشنایی نزدیکی با آسمان دارند

و کسی نمی داند

سایه ها  شب را ادامه می دهند.