من ندانم با که گویم شرح درد:

قصه‌ی رنگ پریده،خون سرد؟

منبع : روزنامه اعتماد ملي

خون پاک ملت ایران، صدای فروخورده‌ی شاعران و نویسندگان این مرز و بوم را به فریادی رسا بدل کرد، همراه و هم‌نظر با مردمی که گشوده شدن روزنه‌ای، زخم عمیق‌شان را عیان کرده است؛  اعتراض خود را به کسانی که با نادیده گرفتن صدای مردم، عامل کشتارها، ضرب و شتم  و بازداشت‌های گسترده‌ی اخیر هستند اعلام می‌کنیم،  و یاد‌آور می‌شویم که هم‌بغض به سوگ نشستگان و در بندشدگان رخدادهای اخیر به سوگ نشسته‌ایم و هوادار عدالت و آرامشی هستیم که تنها با احقاق حقوق ملت ایران برقرار می‌شود.

خسرو شکیبائی در سن ۶۴ سالگی  به جمع هزار سالگان" سینما" پیوست.

از نمايش‌هاي او هستند: پنجه‌ي عدالت، زير گذر لوطي صالح، تراژدي كسري، هنگامه‌ي شيرين وصال، بليت تئاتر، پنجه به دست آوردن، صيادان، با خشم به ياد آر، بازرس، سنگ و سرنا، همه‌ي پسران من، شب بيست و يكم و بيا تا گل برافشانيم. از فيلم‌ها، نمايش‌ها و مجموعه‌هاي تلويزيوني‌اش هم به اين موارد مي‌توان اشاره كرد: زير گذر لوطي صالح، سنگ و سرنا، لحظه،‌كتيبه، سمك عيار، لحظه، ‌كوچك جنگلي، مدرس، تهران 53، روزي روزگاري، ميثاق خون، خانه‌ي سبز، ميراث مشترك (گوينده گفتار متن)، سرزمين سبز، كاكتوس، در كنار هم، پهلوانان نمي‌ميرند و سرزمين سبز. اما فيلم‌شناسي خسرو شكيبايي به اين شرح است: خط قرمز، دادشاه، صاعقه، دزد و نويسنده، رابطه، ترن، شكار، هامون، عبور از غبار، ابليس، جست‌وجو در جزيره، بانو، پرواز را به خاطر بسپار، سارا، يك بار براي هميشه، بلوف، پري، درد مشترك، لژيون، كيميا، عاشقانه، خواهران غريب، سايه به سايه، سرزمين خورشيد، رواني، زندگي، ‌ميكس، كاغذ بي‌خط، دختري به نام تندر، مزاحم، صبحانه‌اي براي دو نفر و اتوبوس شب

.

.

۰

در خلال اتفاقاتي  مهمي كه در حوزه ادبيات روي مي دهد  به تازگي جشنواره هايي با عنوان جايزه ي نيما و جايزه ي زنان خورشيد برگزار مي شود به همين جهت گزارش هايي را از چگونگي اين جشنواره ها از خبرگزاري ها و سايت هاي خبري مي توان شنيد، در ابتدا بايد اين سوال را مطرح كرد  ارزيابي شاعراني كه آثار خود را به اين جشنواره ارسال مي كنند چگونه است آيا سلايق خاصي براي برگزيده شدن يك شاعر در نظر گرفته مي شود يا صرفا جنبه ي ادبي داشته و حقيقت بزرگي را متصديان اين جشنواره ها در سر مي پرورانند آيا شاعري كه در اين جشنوارها برگزيده شد ديگر شاعري تمام عيار به لحاظ فنون شاعري ست و قوه اداراكش لايوصف است. بايد پذيرفت نفس هر جشنواره اي معطوف به نظرات داوران بوده و داوري كه با معيار ارزشگذاري، يك اثر هنري را بررسي نمايد در حقيقت امر خود را در معرض قضاوت قرار مي دهد چه بسا اگر دارواني ديگري در جريان امر بودند شايد نتايج آرا تا حدود فراواني تفاوت دو چنداني مي كرد. پس با يك حساب سر انگشتي مي توان به اين نتيجه رسيد كساني كه در جشنواره ها برگزيده مي شوند نبايد صرفن شاعري پر آوازه باشند زيرا خاصيت جشنواره ها هميشه جذب و پر آوازه كردن تعدادي از شاعران و كنار رفتن تعدادي شاعر ديگر در حوزه هاي مختلف مي باشد اگر  جشنواره ها با نيات درستي بنا شود تاثيرات بسزائي بر روند ادبيات ما خواهد داشت چنانچه اگر شاعري در مقام مقايسه قرار گرفت و نتوانست اثر خود را در بين آثار برگزيده قرار دهد آيا واقعن شاعر نيست و مصرانه خود را بايد متقاعد كند قلم را بايد كنار گذاشت، بياييد كمي آسيب هاي فرعي جشنواره هايي از اين دست را جدي بگيريم و از طرفي ديگر كلاهمان را قاضي كنيم و مديحه سرائي را كناربگذاريم و شيوه انديشه خود را با نسلي كه همواره در حال رنگ باختن بوده و هست همسو سازيم از تاريخ مشروطه كه ادبيات ما با حضور نيما و يارانش دست خوش اتفاقاتي بزرگ بود سيماي ادبيات فارسي به كلي دگرگون شد ذهن عادت زده ي مردم و ديار ما با مفاهيم تازه اي مواجه شد و در ادامه با شائبه هايي گوناگوني به سبب حضور نيما مواجه شديم كه اين روند تا به امروز هم ادامه دارد و بسياري از مردم ما كه غرق در فرهنگ فلكلور كوچه بازار هستند هنوز با اغلب شعرهايي كه توليد مي شوند ارتباطي بر قرار نكرده اند پس مشكل  در كجاي اين قاعده نهفته است كه روز به روز قامت ادبيات ما نحيف مي شود و فقدان صاحب نظر و منتقداني از اين دست اقشار ادبي را رنجور مي كند" دانشگاه ، مدارس،رسانه هاي بزرگ جمعي  مثل تلوزيون و راديو وظيفه ي خطيري بر عهده دارند هرروز ما شاهد جدائي انديشه ها بين نسل امروز و ديروز هستيم ادبياتي كه در بيرون عرضه مي شود تفاوت ماهوي دارد و فقر كتاب خواني در كشور ركود خيره كنده اي را سپري مي كند به طوريكه در چند سال آينده چشم اندازي جالب  از كتاب و كتاب خواني نخواهيم داشت (هر كسي سنگي مي انداخت ،شبلي به موافقت گلي انداخت )اگر نسل بعد از نيما توصيه هاي نيما را جدي مي گرفتند مشكلاتي از اين دست گريبان گير بسياري از متصديان ادبيات نبود و متاسفانه چه بسيارند كساني كه اين كج انديشي را به نيماي بزرگ نسبت داده اند اگر توجهي به روند شعر و شاعري در چند دهه اخير داشته باشيم شاهد عقب گرد شاعراني بسياري خواهيم بود كه اوج اين اتفاقات به اقتضاي فرازو نشيب هايي كه در ممالك غرب به وقوع پيوسته شاعران پارسي گو را به شدت مورد آزار قرار داده است زيرا آنچه كه ادبيات غرب را تا به امروز در رهيافت معاصر فرهنگ مدرن خود استوار مي سازد طبق قاعده اي از پيش تعيين شده و نظامي چند هزار ساله است در صورتي كه شعر نو پايي كه با افسانه نيما قدم به عرصه مي گذارد حياتش به يك قرن هم نرسيده و متاسفانه دست خوش اين همه بي مهري قرار گرفته است بياييد چشم ها را يك بار ديگر خوب بشوئيم و برگزاري اين جشنواره ها را به فال نيك گرفته و از اجرا كنندگان اين جشنواره ها بخواهيم افرادي را براي داوري در نظر بگيرند كه مورد تاييد همگان باشد و انگاره هايي سالمي را به ذهن متبادر كنند تا ادبيات محفل گراي ما جاي خود را به كشف و نوجويي ها تازه بسپارد و شاهد پويايي هر چه بيشتر ادبيات در ايران عزيز باشيم. هر اتفاقي كه در ادبيات ما به وقوع مي پيوندد دستاوردهائي در خوري را به همراه داشته اما نه به آن اندازه اي كه بايسته است ، يكي از اهداف شعر زنان خورشيد كه به مناسبت تولد فروغ فرخ زاد بر گزار مي شود اهداف خود را تشویق زنان شاعر ایرانی به حضور هر چه پُررنگ تر و پُردوام تر در عرصه شعر معرفی معیارهای شاعران و منتقدان برجسته زن در انتخاب بهترین کتاب های شعر زنان به منظور ایجاد انگیزه در زنان شاعر برای ارتقاء سطح سروده هایشان  عنوان كرده اند  كه جاي بسي اميدواري ست كه شاعران زن خود را در حوزه شعر نيز بسنجند از طرفي ديگر جايزه شعر نيما اهداف خود را با هدف ارج گذاشتن به تلاش شاعران و منتقدانی تأسیس شده است؛ که در شرایط بد چاپ و نشر هم‌چنان به تولید و چاپ شعر و نقد در مجلات و سایت‌های ادبی ادامه می‌دهند از اين رو مايه ي خرسندي تعدادي از دوستداران شعر پيش رو به واسطه ي اين اتفاق مبارك فراهم مي شود تا شاهد رقابتي سالم بين شاعران باشيم و مخلصانه در وخامت نا به سامان و بحران شعر امروز و جدان بيدار و نبض تپنده ي شعر امروز باشيم و در ادامه راه بزرگاني چون نيما و فروغ كه اين جشنواره ها به پاس داشت نام اين دو شاعر تاثير گذار مزين شده با ديدگاني باز با ترويج ارزش ها و شعور اعتلا يافته ي خود به شكل گيري و نهادينه كردن دست ياري يازيم و شعر امروز را از قهقرايي كه در آن گرفتار شده بيرون بكشيم.

متن کامل فراخوان جایزه ی شعر نیما

فراخوان نخستین دوره جایزه شعر زنان ایران (خورشید)

 .

.

.

به احترام این ابر دوست داشتنی

 سکوت می کنیم

 بعد مي باريم!

 وب گاه شاعر 

در سوگ شاعر فقید و مهربان آستارا ،شاعری که فقط شاعر بود و پدری مهربان برای نسلی که در زادگاه مادری اش آموخته بودند چگونه باشند، او نه تنها عاشقانه زیست بلکه عاشقانه هم نوشت و عاشقانه هم رفت تا در برابر نسلی که او را نفس کشیده اند سزاوار بودن باشد و شد...مدتی بود دلتنگ صدای علی شاه مولوی بودم دلم شور می زد و داریوش معمار در پیام کوتاهش مرا بر آن داشت كه گوشي را با بي قراري به دست بگيرم اما نمي دانستم اين بی قراری ابرهای دلتنگ است که می خواهند در سوگ شاعر ببارند و  ببارند تا اين ابر در گلو مانده بتركد، آري ما هم پذيرفتيم منصور بني مجيدي بدون آن كه دست تكان بدهد رفت مثل همه كساني كه مي روند انگار او هم از قبل مي دانست و براي همين شتاب او دلسرد كننده بود، ولي صداي اين شاعر در اسكله ها مي پيچد و همه بايد بدانند شاعر زنده مي ماند حتي با تمام دلسردي و شتاب رفته باشد حتي دست هايش را تكان نداده باشد،اين اتفاق همه ما را غمگين كرد و ما به احترام اين ابر دوست داشتني كه بغضش اش را به سادگي شكست سكوت مي كنيم يادش گرامي ...  

.

.

.

 ارث پدری سیاوش از هنر شاملو چه بود؟

 دفتر شعرهاي محمد حقوقي

محمد حقوقی به سال ۱۳۱۶ در اصفهان زاده شد و فعاليت ادبی خود را در اوایل دهه ۱۳۴۰ آغاز کرد. او طی پنج دهه کار ادبی، به عنوان یکی از پیروان نوگرای نیما یوشیج، پیشوای شعر نو، شناخته شد. محمد حقوقی در دهه ۱۳۴۰ در کنار نويسندگان و شاعران اصفهان، از جمله هوشنگ گلشيری، احمد ميرعلايی و ابوالحسن نجفی در انتشار گاهنامه‌ای به نام "جنگ اصفهان" دست داشت که نقش برجسته‌ای در نوگرایی ادبی ایفا کرد. او در رشته‌ای از نقدهای ادبی به معرفی آثار پیروان نوگرای نیما پرداخت. محمد حقوقی بیشتر به عنوان منتقدای نوگرا نامور شد. کتاب معروف او به نام "شعر نو از آغاز تا امروز" يکی از بهترين مجموعه‌ها در معرفی رهروان شعر نو بود. در اين کتاب که بارها تجدید چاپ شد، اشعاری از نیما یوشیج و پیروان او درج شده بود، و حقوقی درباره برخی از اشعار تفسیری مختصر نوشته بود، که سبک و سلیقه او را بازتاب می‌داد. محمد حقوقی طی چند دهه فعالیت ادبی، نزدیک ۳۰ جلد کتاب شعر و نقد شعر منتشر کرد. برخی از آثار شعری او عبارتند از: زوایا و مدارات، فصل‌های زمستانی، شرقی‌ها، خروس هزاربال و از دل تا دلتا. محمد حقوقی دوشنبه هشتم تیرماه ۱۳۸۸ در زادگاه خود اصفهان درگذشت.

منبع:  وازنا

یکی از شانس‌های ما ایرانی‌ها این است که نیاکان ما آن‌قدر هشیاری و خرد داشتند که زبان‌ فارسی و سنت‌ها و آئین‌هایی چون نوروز را از میان آن‌همه مصائب و ایلغارها و تاخت‌‌وتاز بیرون بکشند و برای ما حفظ کنند، وگرنه حالا دیگر نه از تاک نشان بود و نه از تاک‌نشان. ارج و قرب امثال رودکی و فردوسی به جای خود، اما در این میانه سهم عامه‌‌‌‌ی مردم – و نه لزوما ً عوام – را هم باید پاس بداریم که اگر جان‌سختی، و البته هشیاری و زیرکی، آن‌ها نبود آن فرهیختگان و بلندمرتبگان هم شاید نمی‌توانستند تیرشان را به هدف بنشانند و اکنون به شایستگی بدرخشند. سخن از قوم‌گرایی و ملیت‌پرستی کورکورانه نیست. سخن از حفظ بخشی از فرهنگ بشری‌ست. که اگر چنین نمی‌شد، سیمای فرهنگ انسان امروز، با همه‌ی تنوع و تکثرش چیز مهمی کم داشت. چیز مهمی که گوته را به ستایش وامی‌داشت، نیچه را به وجد می‌آورد و برای بسیاری از فیلسوفان عصر روشنگری منبع الهام بود. چیزی که هم‌اکنون خطوط اصلی هویت ملی ماست و تاکنون توانسته است از انحلال ما به‌عنوان یک ملت و یک فرهنگ جلوگیری کند. راه دور نرویم، کافی‌ست که همین دوره‌‌ی اخیر، یعنی سال‌های ٥٧ تا اواخر دهه‌‌ی ٦٠ را به یاد بیاوریم که حکومت جدید با چه تعصبی می‌کوشید تا از تدوام بخشی از سنت‌ها و فرهنگ مردم ایران که ریشه در روزگار پیش از اسلام دارد، جلوگیری کند، اما با هوشیاری و زیرکی همین مردم – که اتفاقا ً به سنت‌ها و آیین‌های اسلامی‌شان هم به‌همان میزان دل‌بسته‌اند – اینان نیز هم‌چون اسلاف‌شان نتوانستند به توفیق چندانی دست یابند. باری، ما اهالی وازنا نیز، هم‌چون همه‌‌ی ایرانیان (والبته همه‌‌ی افغانی‌ها، کردها، تاجیک‌ها، و ترک‌ها که هم‌چون ما ایرانی‌اند)، نوروز را گرامی می‌داریم و به شما خواننده‌‌ی گرامی شادباش می‌گوییم و امیدواریم سال نو،‌ برای همه‌‌ی مردم جهان سال صلح و دوستی باشد. گرچه – با کمال تأسف – قابل کتمان نیست که جهان در آستانه‌‌ی این سال نو، در تب بحرانی عظیم گرفتار است و سایه‌‌‌ی شوم فقر و بیکاری در جنوب طبقاتی این کره‌‌ی خاکی، در همه‌‌ی کشورها، در حال گسترش است،‌ با این‌حال آرزو می‌کنیم که سال نو، سال پیروزی مهربانی و خرد بر خشونت و جهل باشد. باشد که در سال پیش رو، خرد انسانی، بر جهل و دروغ و استبداد پیشی گیرد و جوانه‌های آزادی، به‌‌ویژه در کشورهایی چون کشور ما، به مدد قلم‌های ما نیرو گیرد. از آن‌جا که وازنا، تریبون، یا یکی از تریبون‌های شعر امروز فارسی‌ست، اگر بخواهیم سرگذشت شعر فارسی را در سالی که گذشت مرور کنیم، اگرچه این‌جا و آن‌جا روشنائی‌هایی به چشم می‌آید اما در مجموع می‌توانم بگویم که حال و روز خوبی نداشته‌ایم. شعر امروز ما پس از تلاطم‌ها و بالندگی‌های دو دهه‌‌ی اخیر، ظرفیت‌های جدیدی از خود بروز داده است که می‌تواند هم‌چون گذشته‌ها، در سطح جهانی هم حرفی برای گفتن داشته باشد، اما نه‌تنها چنین مجالی به او داده نمی‌شود بلکه با انواع محدودیت‌ها پروبالش‌اش را می‌بندند. از مشکل نشر، گرانی کاغذ، نارسایی مجاری توزیع و عرضه و بی‌اعتنایی بنگاه‌های دولتی و غیردولتی فرهنگی نسبت به شعر که سانسور ِ شعر "بیداد" کرده است. اما این کلمه‌‌ی "بیداد" واقعا ً برای آن‌چه که در این دوسه‌ساله اخیر رخ داده است واقعا ً فراتر از تجربه‌های قبلی‌ ماست. حتی فراتر از تجربه‌‌ی سال‌های دهه‌‌ی شصت.

بگذارید صراحتا ً بگویم که من دچار این توهم نیستم که اگر سانسور نباشد،‌ شعر ما یک شبه ره صدساله را خواهد پیمود و جوایز بین‌المللی را درو خواهد کرد. حتا معتقدم برخی از شعرها و کتاب‌هایی که نمی‌توانند از فیلتر سانسور بگذرند، فن‌نفسه دارای ارزش ادبی چندانی نیستند. اما این‌ها فقط یک سوی ماجراست. سوی دیگر آن این است که تیغ سانسور ریشه‌‌‌ی شعر ما را هدف گرفته است. وقتی سانسور، اولین کتاب یک شاعر جوان را که ممکن است یکی از بهترین  شاعران آینده‌‌ی ما باشد به کل با مُهر ِ غیرقابل انتشار حذف می‌کند با بخش‌های عمده‌ای از شعر او را از ریخت می‌اندازد، فقط یک شاعر، یا یک کتاب نیست که از گردونه حذف می‌شود، بلکه این ریشه‌های شعر آینده‌‌ی ماست که بی‌رحمانه قطع می‌شود. در همین سالی که گذشت، یکی دو نفر از شاعران جوان و میان‌سال ما، درست در زمانی که در اوج شکوفایی و بالندگی بودند – و هستند – و جامعه‌‌ی شعرخوان ما تازه داشت صدای ویژه‌‌ی آن‌ها را از میان انبوه صداها تشخیص می‌داد، از انتشار کتاب بازماندند. این بلا را اگر سر یک فوتبالیست یا وزنه‌بردار بیاورند،‌ مطبوعات ورزشی، حتا رسانه‌های دولتی ما زمین و زمان را به هم می‌ریزند، اما در مورد شعر، هیچ‌کس واکنش نشان نمی‌دهد. هیچ‌کس برآشفته نمی‌شود. درست است که بخشی از این مشکل از طریق وبلاگ‌ها و نشر الکترونیکی قابل حل است، اما آن لطمه به گمان من به این راحتی قابل جبران نیست. این درست مثل آن است ‌که ما مجبور شویم درخت تناور و بارآور سیب‌مان را به جای باغچه درون گلدانی در آپارتمان‌مان بکاریم.

مدافعان و مباشران سانسور در مقابل این حرف چه دارند که بگویند؟ لابد ما را به اشاعه‌‌ی فساد متهم می‌کنند! اما کدام فساد؟ من درباره‌‌ی کتاب‌ها و شعرهایی حرف می‌زنم که ریشه در فرهنگ این سرزمین و زندگی مردم این دیار دارند. شعرها و کتاب‌هایی  که با این فرهنگ و تجربه‌های زیستی مردمان این سرزمین به گفت‌وگو می‌نشینند، پرسش می‌کنند، برمی‌آشوبند، طغیان می‌کنند، درس می‌دهند، درس می‌گیرند، و نهایتا ً از روح و روان فردی و جمعی ما پرده برمی‌گیرند. افشای‌مان می‌کنند، شلاق‌مان می‌زنند و سرانجام به پیش‌مان می‌رانند. این‌ها – در هیچ فرهنگی – قابل حذف نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند به این شعر درس اخلاق بدهد. چراکه هیچ سخنی اخلاقی‌تر از سخن شعر نیست. من گمان نمی‌کنم که بیان این حرف‌ها بیهوده باشد. ما باید این حرف‌ها را بزنیم. همه باید در مقابل سانسور شعر واکنش نشان دهیم. همه‌، حتا این آقایان و خانم‌هایی که در رسانه‌های سراسری شب و روز دارند شعر قرقره می‌کنند، حتا سازنده‌‌ی فلان سریال تلویزیونی عامه‌پسند، روزنامه‌نویس‌ها، اهالی سینما و تئاتر، همه باید حواس‌شان باشد که دفاع از شعر، دفاع از من ِ شاعر نیست، دفاع از فرهنگ ایران و زبان فارسی‌، و دفاع از فصل مشترک همه‌‌ی هنرها در این سرزمین است. سینما، تلویزیون، تئاتر، موسیقی و... هریک، بنا به دلایلی موجه یا غیرموجه با سانسور کنار آمده‌اند. شاید چاره‌ای جز این هم نداشته باشند، چراکه در غیر این صورت باد کارشان را تعطیل کنند و به شغل شریف دیگری بپردازند. اما شعر؟!... بگذارید این حریم خصوصی کوچک، برای تنفس عمومی ما، کمی هم هوای آزاد داشته باشد.

در این یادداشت که قدری عبوس از کار درآمد و از حال و هوای نوروزی دور شد، قرار بر این بود که به یکی‌دو جایزه‌‌ی کم‌رمق شعر در سالی که گذشت اشاره‌ای بکنم. از این که کتاب‌هایی از رؤیا زرین، مهرنوش قربانعلی، الیاس علوی توانستند جوایزی را نصیب خود کنند، برای ما مایه‌‌ی خوشحالی‌ست و به هر سه شاعر عزیزمان تبریک می‌گوییم. شعر امروز ما شایسته‌‌ی قدرشناسی‌هایی بسیار بیش‌تر از این‌هاست و ما هم‌چنان چشم به راه حمایت نهادهای غیردولتی، ناشران و روزنامه‌نگاران از شعر امروز ایران هستیم. امیدواریم مترجمین ما در داخل و خارج از کشور همت کنند و شعر ما را از این انزوای تحقیرآمیز نجات دهند. و اما وازنا...

خوش‌حالیم که در سال گذشته توانستیم به اندازه‌‌ی توان‌مان، اگرچه اندک، صدای شعر امروز ایران را بازتاب دهیم. خوش‌حالیم که توانستیم بر شمار بازدیدکنندگان بیفزاییم، از همکاری جمع بیش‌تری از شاعران، منتقدان و مترجمان کشور برخوردار شویم. با این حال بر کاستی‌های کارمان واقفیم. می‌دانیم که باید بیش‌تر کار کنیم، باید به‌روزتر باشیم، باید تلاش کنیم که هیچ کتاب مهمی را از قلم نیندازیم، و خیلی بایدهای دیگر که در طول سال گذشته هم نتوانستیم از عهده‌اش برآییم. یکی از آروزهای خود من این است که وازنا در سال ٨٨ بتواند ارتباط های بین‌الملی خود را گسترش دهد و شعر امروز ایران را در بیرون از مرزهای زبان‌ فارسی بشناسند. این باید و آروزها قطعا ً دست‌یافتنی‌اند. کافی‌ست همت و پشتکار لازم را داشته باشیم که خوشبختانه تحریریه‌‌ی جوان، فرهیخته و پرشور وازنا از این هر دو به‌قدر کافی برخوردار است.

نوروز بر شما مبارک

حافظ موسوی

نوروز ٨٨  

دعاي كوروش كبير

.

.

.

روزها به همين سادگي مي گذرد زندگي با ما كنار مي آيد ما با زندگي اما نه ،بالاخره سال 86 با تمام خوبي ها و بدي ها بايد برود تا شرمساري براي بهار بماند ولي بهار هميشه جاي دوري نمي رود ما جاي دوري مي رويم و اين گردش فصل ها اخطاري بزرگ است شايد به منزله ي شوخي باشد شايد حرف حرف آورده است ولي بهار زيباست وقتي در پياده رو قدم مي زنم و چشمم به ماهي هاي سرخ بر مي خورد اين سرخي مرا به وجد مي آورد با اين وجود سبزه ها كه رديف به رديف در كنار گلفروشي ها و محوطه شهر ظاهر شده اند مرا به سختي متقاعد مي كند بهار در راه است.

وازنا در سوگ تیرداد نصری

شرق توقیف شد

 علی ثباتی

سایت 3پنچ فیلتر شد خب بايد بپذيريم در هزاره اي كه مردم جهان با رويكردي عاقلانه به تببين ارزش هاي فرهنگي مي پردازند اين قاعده باعث خواهد شد سيماي ادبيات متحول شود  چه به لحاظ ساختار اجتماعي ، چه به لحاظ دروني كردن و به تملك در آوردن صداي هاي مخالف يا موافق" ادبيات پيش رو ايران مدت مديدي ست از اين قاعده مستثني ست و به راحتي مي توان در گوشه و كنار ايران شاهد وضعيت متلاطم شاعران بود، هر ثانيه يك وبلاگ متولد مي شود آيا از خود پرسيده ايد چرا ؟

آيا در چند سال اخير رشد تصاعدي سايت ها و وبلاگ هاي ادبي در كشور ما براي متصديان امر جالب نبوده كه اينچنين دست به كشتن شاعر مي زنند ؟جالب است هر لحظه شاعري يا نويسنده اي به خاطر انديشه اش محكوم مي شود ... آري دوستان حالا در اين ميان اگر انتظار داريد ادبيات ما در تشكل هاي بزرگ مطرح شود كور خوانده ايم شما كدام كشور را مثل ايران سراغ داريد كه به لحاظ آكادميك شكاف فاحشي بين شاعران و اساتيد دانشگاه وجود داشته باشد كدام ارگان اين خود زني ها را خواهد پذيرفت ، سانسور سانسور ... سانسور.... تا چه زمان ؟ از سويي مي شنويم علاقمندان براي حضور در مزار شاملو دستگير مي شوند از سويي توقيف مجله هاي مهم در سراسر كشور از سويي برخورد شديد با شاعران و نويسندگان مطرح چرا؟

در سالهاي اخير اگر به آمار مهاجرت انديشمندان توجه كنيد شايد باور نكنيد سيل عظيم كساني را كه از ديار خاطره و كودكي شان رخت بر بسته اند" و آنان كه مانده اند تبديل به ديوار شده اند و مهر سكوت بر لب زده اند ما اعضاي سايت سه پنچ روزي با هم بودنمان را جشن گرفتيم روزي كه ناما جعفري را در خانه هنرمندان ملاقات كردم و مرا متقاعد كرد بايد صداي راستين نسل خود را به گوش فردا برسانيم و اين اتفاق به بهترين وجه ممكن به وقوع پيوست آمار قابل ملاحظه بازديد كنندگان و ايميل هاي فراوان كه از گوشه كنار ايران و جهان با مناعت طبع و صبوري براي ما ارسال مي شد تا از پنجره اي كه به سوي آفاق گشوده شده است پرتوي نوري شوند و تاريكي را تسخير كنند" صداي نسلي كه خاستگاه عميق و زخم خورده اي داشت و مي خواست در ميعاد تمام نسل ها صدايي يگانه شود و شد اما بايد بگويم ضيافت سه پنچي ها همچنان در راه است ما نيامده ايم كه برويم ما آمده ايم كه بمانيم و اين استواري ما ريشه دارتر از هر روز ديگر است و من دست تمام ياران سه پنچي را مي فشارم.

در همين مورد:  رضا حيراني.... ناما جعفري

به مادرم گفتم :(دیگر تمام شد )

گفتم : همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم

دی ماه امسال ۲۴ سالم تمام می شود و جهان من پر از شگفتی ست پر از آموزه هایی ست که آسوده به دست نیامده اند گاهی کلمات و تصاویر آن قدر ناتوان جلوه می کنند که رسالت مهربانی را در جستجوی یک مفهوم وا می گذاریم  و انسان زیباترین واژه ی آفرینش در صدد تحول های انتزاعی خود را در زمره ی مرده گان قرار می دهد و جهان من با رویکردی خصمانه به نگرش های پیچیده وعرضه نا به هنگام تفکر های مدرن عصیان می کند به راستی التیام درد یا دردچگونه میسر خواهدشد وقتی به یک تبسم ساختگی بسنده می کنیم نمیخواهم سفسطه کنم انکار بدیهیات متضمن زیاده خواهی و انانیت انسان امروز است ولی تمام  این حرف هاچه ارتباطی می تواند بین زندگی و مرگ من داشته باشد.