دریچه ای به سویِ آگاهی
حامد رحمتی منبع : روزنامه مغربعلی رضا عباسی از شاعران پرکار روزگار ماست انتشار دو مجموعه ارزشمند " پروانه ای که از متن خارج می شود " و مرمت خواب های تاریخی " در پرونده وی بی شک نمونه ای درخشان از نسل شاعران جوان است، عباسی شاعر، مجموعه ای دیگری را نیز آماده چاپ دارد از سویِ نشر مروارید و تدوین آنتالوژِی شهر البرز نیز، اتفاق مبارکی است، که روند استیلایی شهرستان البرز را در طیِ سال های اخیر نشان می دهد. اما در این مجال به کتاب مرمت خواب های تاریخی می پردازم، این کتاب در نوع خود دارای رمزواره هایِ شاعرانه ای است که مخاطب را اقناع می کند، و عمده مسئله ای که در این فرایند به ثمر می نشیند، نگاه زیبا شناختی و انسانی شاعر به جهان پیرامون خویش است.
شاعر در مواجه با پدیده های اجتماعی ،با آمیختگی عاطفه و شعور انسان معاصر به جدال کلمات می رود و از دریچه ای که در اختیار دارد جهان را واکاوی می کند، شاعر از انسانی سخن می گوید که از جنگ و کشتار آدمی بیزار است البته چنین نگاهی همواره همه هنرمندان را در طی تاریخ آزرده و صدای فرو خورده آنان، به جایی نرسیده است. مولف در کتاب یاد شده توانسته،بین محتوا و سازه های شعر به یک تعادل تحسین برانگیز برسد، به عبارتی می شود گفت هیچ کدام از عناصر شعر انرژی یکدیگر را متوقف نمی کنند و به لحاظ کیفی ساختار و محتوا در تکامل کلیت شعر حرکت می کندو چنین اجرای موثری، بر آمده از تجربیات شاعر است. مولف با زبانی ساده، نگاهی ساده، جهان را می کاود، اما خاستگاه اندیشه، علی رضا عباسی بسیار عمیق و در خور توجه اند، معنا در شعر و لایه هایِ زبان اصلا ایستایی نیست،و حرکتی دو سویه دارند به خصوص هنگامی که در روند شعر شاعر به شهود می رسد، و تقابل هایِ دیالکتیکی در بافت ِ زبان، به کارکرد های زیبا شناختی منجر می شود.
جنگل با هر درختی که می میرد/ لاغرتر می شود/ و انسان با هر قرص تنهاتر ... ص 13
باید بپذیریم مولف در مقایسه با کتاب نخست خویش، توانسته گام های ارزشمندی را بردارد و با اندیشه ای قابل احترام قله های مه آلود شعر را فتح نماید.و این رفتار شاعرانه مطالعه و ممارست شاعر را نشان می دهد که آموزه هایِ رتوریک را درونی کرده، و آفرینه هایِ بکر، التذاذ قرائت متن را در خواننده به وجود می آورد.
اولین باران که ببارد / جلبک کوچکی / از لابه لای آجرها/ سبز خواهد شد ص 33
هایدگر معتقد بود شعر حقیقت را آشکار می کند، و حضور هستی نیز حقیقت است با این اعتبار که شعر با هستی اصالت دارد،سازه های شعر عباسی بر پایه حقیقت استوار است، با زبانی تراشیده، که ریتم درونی نثر را به زیبایی به ذهن متبادر می کند، اما حقیقت و اصالت هستی چیست؟
اگر شعر را عدول شاعر از جهانِ خویش بنامیم ، شعر نیز می تواند با موتیف هایی سرشار از آرایه های مختلف و رنگارنگ به هستی خویش دست یازد، شعر نیز چون دیگر هنرها، از بازنمایی حقیقت سخن می گوید با ابزار و پارامترهایِ عاطفی، تا از وضعیت موجود تصویری ماندگار و دلخواه ترسیم نماید. و این پنجره هایِ آگاهی در هنر تلنگری به انسان معاصر می زند که پیله شیشه ای خویش را در هم شکند و با چشمانی گشوده به آفتاب بنگرد.
گنجشک ها / از ساختمان وزرات جنگ می ترسند/ و به آدم ها که روی نیمکت پارک/ روزنامه می خوانند/ نزدیک نمی شوند/ شیرینی زندگی / در گلوی تانک ها می سوزد/ پروانه ای / روی مگسک تفنگی / نشسته است. ص 19
علی رضا عباسی شاعری انسانگراست وی، سوژه های ناب را از خویش عبور می دهد که نا ملایمات زندگانی و عصر شرمگین انسان امروز را با جانِ شعر به تصویر بکشد، و این نگاه انتقادی همواره در کتاب " مرمت خواب های تاریخی " به اسلوب بیان و سبکی مولف کمک شایانی کرده است.
