.jpg)
در سرزمين
گربه هاي باردار
سگ صاحبش را نمي شناسد
بايد بار كليت اين متن را
تنهايي به دوش بكشم
روز به روز
« فضا » هاي جديد تر را تجربه كنم
هفته به هفته
در مرگ عزيزانم ريسه بروم
و با خيالي آسوده
« پا به ماه » بگذارم
مي خندم
نه به كسي
نه به چيزي
همينطوري بي هيچ دليلي
اما آنها معني خنده هاي مرا مي دانند
و از همين ناراحتند.
پیام گیر
.
.
.
خانم ها، آقايان!
اينجا تهران است
مركز شايعه هاي مسموم شبانه روزي
پايتخت اعتيادهاي مزمن شهروندي
بخش سرايت مراقبت هاي كشنده
كه اضطراب، دل پيچه و استفراغ را هويت ما كرده اند
اينجا تهران است
.
.
در تهران هر دقيقه يك نفر
پشت خطوط اشغال بيمارستان ها جان مي سپارد
در تهران هر دقيقه يك نفر با واقعيت تصادف مي كند
در تهران جنين سقط شده ي دختران فراري
در توالت هاي عمومي پيدا مي شود
.
.
اينجا تهران است
در تهران زنان خانه دار
نفرت هايشان را درپاشويه ي آشپزخانه ها بالا مي آورند
در تهران مردان مجرد
بيماري هايشان را در شال گردن دراز خيابان مي پيچند
آنها مدام چترهاي عطسه شان را باز و بسته مي كنند
و در باجه هاي مخابراتي انتظار مي كشند
.
.
اينجا تهران است
در تهران بكارت مانند هر كالاي ديگري خريد و فروش مي شود
در تهران آمبولانس هاي پير با پرستارهاي جوان مي خوابند
و مغز تلفن ها زنگ مي خورد
زنگ مي خورد زنگ مي خورد
.
.
اينجا تهران است
در تهران شما مي توانيد
با مصرف چند گرم قرص خواب آور،
براي هميشه از شر آينده اي پر دردسر خلاص شويد
يا با يك تماس كوتاه رايگان،
خود وخانواده تان را بيمه ابوالفضل كنيد
.
.
اينجا تهران است
خانم ها، آقايان!
به شهر تهران خوش آمديد
لطفا بعد از شنيدن صداي بوق
پيام كوتاه خود را بگذاريد!
1
آنقدر حقیقت داری
که رؤیای من از خواب می پرد
من از صبوری خاک عاشق ترم
بیا با هم جوانه کنیم
دلتنگی شاید زمستانی است
در انتظار یک لحظه بهار.
2
مثل زن های کولی
دنبال جاده های بی مقصد می گردم
در گوشه های آغوشت
هوای دریا به سرم زده
و شرجی شانه هایت
و امواج تنت
که بومی تنم شده اند
تو رفته ای
و آفتاب گردان های حاشیه ی دامنم
تا جنوبی ترین رؤیای خدا
قد کشیده اند.
3
نگاهت نمی وزد
تا با خودم یگانه شوم
خاطره ات را عریان می کنم
و روح بیابان درخالی شعرم تَرَک می خورد.
4
نفَسش که روی مین جا ماند ،
عطر همه ی شله زرد های زمین پرید
و هنوز کاسه ی ماه پُر می شد
و هنوز هیچ کس ظهور نمی کرد
فردا
سا یه ی انقلاب ، روی پلاک او
و پیشانی ماه
و شله زرد نذری بی بی
گلاب مصنوعی می پاشید
و با دار– چین واقعی می نوشت :
" جنگ ، جنگ ، تا پیروزی "
5
مادرم فکر می کرد
زندگی من یک تلویزیون رنگی ست
و برنامه هایش را می شود
هر چند ثانیه یک بار
با لمس شماره ای
از راه دور عوض کرد
پدرم فکر می کرد
زندگی من صحنه ی نمایش است
و شخصیت من می تواند
هر چند دقیقه یک بار
با خاموش و روشن شدن یک چراغ
همراه با لباس و کفش و آرایش و مدل موهایم
تغییر کند
من فکر می کردم
زندگی ام پیله ای کوچک بود
که خیلی دلم می خواست
پاره اش کنم
و بال های خوشرنگم را
یک بار هم که شده
در آفتاب ببینم.
برای تو که دلت دریا ست
غرق می شوی وُ بادبان بالا می گیری :
های مردم
به اندازه ی پاهای ام روی زمین جا هنوز هست ... !
و این جا که ایستاده ام
پسری هر روز
ساعت پنج ِ عصر سوار بر اسب می گذشت
روزی که بیست و هفت ساله ام بود
برای پیرمرد شانه هایت
و بعض سیگاری با طرح سیگاری دُور سرت
با آواز زنی توی قایق :
پسر سیاه قاطی ِ خونت چی داری؟
در نُه توی اتاقت گم می شوی
و صدای سگ
مثل حفره های باد توی گوش ِ گوش ماهی ها زوزه می کشد
در دوردست ِ دندان های دریا که می خندید
استخوان ماهی
کنار جسد ماهی گیر
و کوچه ی برج های بلندش
زمان با چار نعل عقربه ها چرخ خورد
زیر همین پنجره
پیرمردک ِ شعر هایت پیپ اش را خاموش می کند
کوچه را هی و هی بر می گردد
صدای مردی را
مردی را
مردی را شنیده که خودش را
خودش را
خودش را از واحد سی اُم ِ آپارتمان پرت کرده
یاد ِ روزی که پنجره بال باز می کرد هم آغوشی ِ صبح ات را
تو
یا پسری هفت ساله
مست بودی و کسی در کنارت آواز می خواند
وقتی لب های ات را
- آسمان را-
جا گذاشتی روی لب های کابوس هزار و چهارصد و سوم
شاعر شده بودی
و این جا که می بینی حالا برجی بلند برای خودکشی دارد
اتوبانی ست با خانه ای که توی ماشین ات لم داده
- کتاب ها را هم که آخر جا گذاشتی پسر! -
برای تو که می ترسی زمین چرخی بخورد
و از مدار آدم تنها ها بیفتی پایین
قایقی ساخته بودی
که دلت دریا ست
و آواز کوچه توی حنجره ی زنی :
یادت بماند از مادرت بپرسی ، می داند این اشک های ِ شور از کجا می آیند ؟
رعایت انسان را هم که کرده باشی
کسی ندید پاهای ات سهم کوچکی از جهان دارند
لگد کشید روی ماسه ها
و من با ویولنی روی شانه هایم
دنبال دختری می گشتم
تا بپرسم عشق بازی ِ دی شب سونات چندم بود می خواندی توی گوش هایش ؟
و دختر اتاقی بود
با پنجره ای که پیرمردی شاعر
از واحد سی اُم بیفتد پایین
توی کوچه
بادبان اش را بالا می گیرم :
"های مردم
این شاعری بیست وشِش ساله بود که در دلش غرق شده بود "
پيراهن كه زليخا نمي شود
تا هزار شب
شهرزاد را از دهان نهنگ در اورد و
روي سيم تلفن نامه عاشقانه پهن كند.
پيراهن چاك دل را درز نمي گيرد.
يوسف در خواب لو رفته و
پرينت نجوايش جلوي ميز عزيز.
كه سند باد خليفه را با چراغ جادو كند و
با قطار سريع السير
روياي زليخا را به ابوالهول برساند.
از ماه كه نگاه كني
اهرام ثلاثه
در هفتمين قصه
خليفه را به خميازه مي اندازد و
چهل دزد"بغداد كول كرده "
با اولين موشك
در جو زمين مي سوزند.
از ماه دورتر مي شود
مهتاب ايميل مي زند
ماه واره ها چشمش را دور ديده
پارازيت مي فرستند.
از هر جا به شناسنامه نگاه كند
جلوي نام پدر
خط تيره كشيده اند
كه شهر زاد از قصه اش
خود را به سياه چاله انداخت و
روز نامه ها اگهي زدند
پيراهن چند سال نوري
خانه اش را گم كرده و
بوق ماشين ها كه چراغ سبز است.
25/2/1384_نوشهر_ مازندران
به : عمران صلاحی
این روزها " برادر شاملو " ، " خواهر فروغ "
"بسیجی عاشق سهراب سپهری " را
قاب می کنند کنار ..."مداح اهل بیت حاج نیما اسفندیاری "
که مهمان است بر سفره ی سفره دار امام رضا
" مشهدی امید ".
من خوانده ام بخوانید فهمیده ام بفهمید لااقل
به چارده روایت
قرآن می خواند برادرم
" شیخ شمس الدین احمد بامداد "
مشروطه غزل را مشروعه کرد دِعبل عجم
"ثقة الاسلام شهریار"
صلوات بفرستید برخاک پاک آن عزیز مطهر
که هرگز نماز شبش بی نام چل مؤمن زمانه
تمام نمی شد ...آنکه بوسیده بود در عالم عرفان
ضریح ساقی مست را
و درحسینیه ی نادری
مجلس وعظ می گرفت هر شبِ قدر
- خداش بیامرزد -" کربلایی نصرت رحمانی " .
چقدر گناه می کنید و نمی دانید !
کف را به دف رسانده آتش دوزخ را
کوک می کنید؟
وای بر شما که شلوارتان تا زانوان تان
تا خورده و حجاب حوریان بهشتی را
انکار می کنید !
یادش به خیر ذوالجناح شعر معاصر
اسب سفید وحشی بوشهر
" سید منوچهر آتشی "
چقدر متأسف می شد
از این همه شُربِ َخمر !
می گفت : " حا جی ! جواب خدا را چه می دهند ؟ "
ازاین همه بی حجابی
چه گله ها داشت شاعر ولایت - که خداش بیامرزد -
مفسر آسمان/ آویخته بر حبل المتین ریسمان
فخر زمین و زمان "علامه نادر نادرپور ".
شنیده ام این روزها
"سیده بانو سیمین بهبهانی " هم
در بستر بیماری / نزدیک به وصال حق تعالی اند
ذکر فضائل ایشان
بماند برای مراسم ... شبِ هفت.
تو به / نصوح با شد اگر
خدا سفید می کند روی شما را
اجداد شما را
حتی
ذغال های خانه های شما را
شکر خدا
مملکتی که کفر شخم اش زد
با تخم های پر توِانِ ِ شما آباد می شود
ِمن باب ختم روضه بگویم :
اینکه می گویند شاعرانِ ِ شما / نویسندگان / اعاظم قوم
خون دل می خورند انفرادی ،
والله ...که دروغ است
بالله ... آب خنک می خورند در این نینوای تابستان
چه می گویند ؟!
قرآن به سَرِ ِ نیزه می برند : حقوق بشر !
مشخص است از نامش :
به خیر نبوده از اول
حقوق به شَر بوده !
شکر خدا که این ماهواره ها هم
عورت کفر نشان می دهند نه عورت اسلام
مال کافر هم
که حلال شده برای مسلمان
نوش جانتان !
برای دعا
دست ها بلند ؛
خدایا !
ما را از جمله ی مؤمنان برحق ات
در قابِ مؤمنان بر حق ات قرار بده
خدایا !
اگر معصیت کرد یم عزت ده
اگر از تو غافل شد یم ثروت ده
برای خشنودی اسیران خاک- که دست شان اکنون
چون ما برای خدمت به خلق بلند نیست-
جملگی صلوات !
[ هر که متن این وعظ را
بخواند و به هفت مؤمن نشان ندهد
گره از کارکورَش باز نخواهد شد
نه دخترش به خانه ی بخت خواهد رفت
نه خودش به حجله ی زنِ ِ دوم ]
شیخ شمس الدین باختری
{ یزدان سلحشور – لعنت الله علیه – سابق }